Gdynia. Sto lat skautingu
Z okazji setnej rocznicy powstania skautingu, gdyńscy harcerze, podobnie jak ich koledzy w stu miastach Polski, rozpalili w środę rano ogniska. Zapłonęły na Polance Redłowskiej. Dzień ten był szczególnie obchodzony w Gdyni, bo w 1933 r. lord generał Robert Baden-Powell - ojciec światowego skautingu - odwiedził to miasto, jako jedyne na Pomorzu. Rozmawiamy z wieloletnim gdyńskim harcerzem Alfonsem Śmierzchalskim.
- Jest pan harcerzem od 69 lat. Pamięta pan swoje początki w tej organizacji?
- Pewnie, że tak. Harcerstwo to wspaniała przygoda, której się nie zapomina. Jako syn powstańca wielkopolskiego bardzo chciałem należeć do jakiejś organizacji patriotycznej i padło na harcerstwo. W 1938 r., jako uczeń szkoły powszechnej przy ul. 10 Lutego, wstąpiłem w szeregi polskiego harcerstwa. Wtedy było nas wszędzie widać. Uczestniczyliśmy w paradach, przemarszach, festynach i pochodach patriotycznych, których przed wojną nie brakowało.
- A jak byliście ubrani?
- Mundurek, bluza, czapka, pasek i krótkie spodenki. Marzeniem każdego harcerza był nóż o nazwie finka. Kto go miał, wyróżniał się spośród innych harcerzy. Takie noże były drogie i wielu harcerzy odkładało pieniądze, by je kupić. To była nasza broń, którą nosiło się przy pasie. Harcerz z finką czuł się pewnie. Każdy starł się zdobyć jak najwięcej sprawności. Ja byłem sanitariuszem, kuchcikiem i traperem. Zdobycie tej ostatniej było wspaniałą przygodą. Przez dobę przebywałem w lesie. Musiałem wyżywić się tym, co znajdę, a drogę powrotną do obozu wyznaczały mi gwiazdy. Miniszkoła przetrwania, której nie zapomnę do końca życia.
- A później nadeszła wojna, w której harcerze bardzo się wsławili.
- Byłem w tajnym hufcu harcerzy. Uczestniczyliśmy w wielu akcjach, m.in. w przerzucie angielskich lotników z Gdyni do Anglii, czy legendarnego kuriera AK Jana Nowaka Jeziorańskiego do Szwecji oraz w wielu innych, w których wsławiał się gdyński hufiec.